پناهندگی در دومینیکا دارای فرآیندی نادر و دشوار می باشد. تقریبا در تمامی موارد، این درخواست بر اساس تشخیص دولت صادر میشود و تنها در صورتی که بتوان ثابت کرد متقاضی با فقر مالی، آزار و اذیت یا خطر جسمانی در بازگشت به کشور خود روبرو است، پذیرفته میشود.
پناهندگان در دومینیکا مشابه با سایر شهروندان دومینیکا از حقوق اساسی بشری شامل حق زندگی، آزادی، محاکمه عادلانه و عدم مجازاتهای ظالمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز و… برخوردارند.
در حال حاضر درخواست های پناهندگی توسط کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد (UNHCR) از طریق دفتر چند کشوری خود در واشنگتن دی سی، ارزیابی می شوند.
پناهندگی دومینیکا به دلیل منابع محدود داخلی جهت حمایت از پناهجویان، وابستگی به ظرفیت و منابع کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل در دومینیکا و همچنین وجود قانون بازداشت مهاجران ممنوعه، مسیری پر خطر و چالش بر انگیز است. توصیه می کنیم از سایر روش های مهاجرت به این کشور نظیر تحصیل، کار، سرمایه گذاری و… استفاده کنید.
در این نوشتار جدیدترین اطلاعات و شرایط پناهندگی در دومینیکا را به سمع و نظر شما می رسانیم ولیکن لازم به ذکر است که موسسه مهاجرت به اروپای ملک پور هیچ گونه خدماتی در زمینه پناهندگی ارائه نمی دهد.
هدف از نگارش این مقاله بالا بردن سطح اطلاعات شماست، برای کسب اطلاعات بیشتر در رابطه با روش های قانونی و ایمن مهاجرت به دومینیکا با مشاورین موسسه مهاجرتی MIE تماس حاصل فرمایید.
پناهندگان می توانند در دومینیکا کار کنند؟
طبق کنوانسیون ژنو حق کار برای تامین معیشت دارند اما فرصت های کاری ممکن است محدود باشد، پیدا کردن کار اغلب به شرایط فردی و حمایت های ارائه شده توسط سازمان ملل بستگی دارد.
دلایل پناهندگی در دومینیکا چیست؟
طبق کنوانسیون پناهندگان 1951 دلایل پناهندگی ترس موجهی از آزار و اذیت به دلایل نژادی، مذهبی، ملیت، عضویت در یک گروه اجتماعی خاص یا عقیده سیاسی است.
حقوق پناهجویان در دومینیکا
دولت دومینیکا موظف است پناهجو را به کشور خود باز نگرداند و از همان حقوق اساسی بشری در دومینیکا برخوردار باشند.
مراحل پناهندگی در دومینیکا
اعلام پناهندگی و اثبات در خطر بودن، بررسی شرایط فرد در کمیساریای و صدور نتیجه نهایی و تصمیم گیری برای پناهنجو.
مباحثی که در این نوشتار بررسی می گردد:
ویدئو و پادکست موسسه MIE در رابطه با:
مصیبتهای پناهندگی
شرایط پناهندگی در دومینیکا
دومینیکا در سال 1994 به کنوانسیون مربوط به وضعیت پناهندگان و پروتکل 1967 آن پیوست اما فاقد یک روش رسمی تعیین وضعیت پناهندگی ملی (RSD) است و هنوز قوانین یا مقررات اداری را برای اجرای کامل تعهدات خود در مورد پناهندگی و وضعیت پناهندگی تصویب نکرده است.
در حال حاضر درخواست های پناهندگی توسط کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد ارزیابی می شوند. البته طبق گزارشات این سازمان در سال های اخیر درخواست های پناهندگی بسیار کمی دریافت کرده اند.
دومینیکا، مانند سایر ایالتهای جزیرهای کوچک در دریای کارائیب، تحت تأثیر جابجاییهای مختلف افراد غیرقانونی است. با این وجود تعهد خود را نسبت به تدوین قوانین ملی پناهندگان ابراز کرده است و هیچ اطلاعات موثقی وجود ندارد که نشان دهد این کشور آگاهانه اصل عدم بازگرداندن پناهجو به کشوری که در آن با تهدیدهای جدی مواجه است را نقض کرده باشد.
ویدئو و پادکست موسسه MIE در رابطه با:
پناهندگی
قوانین پناهندگی در دومینیکا
دومینیکا قوانینی ملی برای اجرای تعهدات خود تحت کنوانسیون پناهندگان وضع نکرده است. این بدان معناست که هیچ چارچوب قانونی داخلی وجود ندارد که رویه های پناهندگی، حقوق پناهجویان یا معیارهای اعطای وضعیت پناهندگی را مشخص کند. از این رو کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد (UNHCR) از طریق دفتر چند کشوری خود در واشنگتن دی سی، مسئول ارزیابی درخواست های پناهندگی تحت اختیار خود در دومینیکا است. با این حال دولت دومینیکا تمایل خود را برای توسعه قوانین ملی پناهندگان ابراز کرده است.
اگرچه دومینیکا تا کنون هیچ یک از پناهجویان را به کشور خود باز نگردانده است اما عدم وجود یک مکانیسم رسمی و حفاظتی می تواند خطراتی را به همراه داشته باشد.
روش پناهندگی در دومینیکا
فردی که به دنبال پناهندگی در کشور دومینیکا می باشد معمولاً باید نیاز خود را به حمایت بین المللی به مقامات مهاجرت یا مجریان قانون اعلام کند.
مقامات مربوطه پس از بررسی، این فرد را به کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل ارجاع دهند. سپس کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل با پناهجو مصاحبه ای انجام می دهد تا اطلاعات دقیقی در مورد دلایل فرار از کشور مبدأ متقاضی جمع آوری کند. این ارزیابی بر اساس معیارهای مشخص شده در کنوانسیون پناهندگان 1951 است که پناهنده را به عنوان فردی تعریف می کند که ترس موجهی از آزار و اذیت به دلایل نژادی، مذهبی، ملیت، عضویت در یک گروه اجتماعی خاص یا عقیده سیاسی دارد.
در نهایت کنوانسیون ژنو بر اساس مصاحبه و شواهد ارائه شده توسط پناهجو و اطلاعات کشور مبدأ، تعیین خواهد کرد که فرد معیارهای وضعیت پناهندگی را دارد یا خیر.
مراحل پناهندگی در دومینیکا
مراحل دریافت پناهندگی دومینیکا به شرح زیر می باشد:
- اعلام وضعیت و درخواست: متقاضی پناهندگی دومینیکا پس از ورود به این کشور یا زمانی که نیاز آنها به محافظت آشکار می شود، در ابتدا با مقامات دومینیکا، مانند مقامات مهاجرت، پلیس یا سایر سازمان های دولتی، تماس می گیرند.
- ارجاع به کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل: مقامات دومینیکا پناهجویان بالقوه را به UNHCR (کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان) ارجاع می دهند که مسئولیت تعیین وضعیت پناهندگی در کشور دومینیکا را بر عهده دارد.
- مصاحبه و ارزیابی کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل: کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل با شخص پناه جو مصاحبه می کند تا دلایل فرار از کشور مبدأ شخص را کشف کند.
- ارزیابی سازمان ملل: این ارزیابی به تعریف پناهنده در کنوانسیون 1951 پناهندگان، با تمرکز بر ترس موجه از آزار و اذیت بر اساس نژاد، مذهب، ملیت، عضویت در یک گروه اجتماعی خاص، یا عقاید سیاسی، پایبند است.
- ثبت و اسناد توسط کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل: کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد، اطلاعات پناهجویان را ثبت میکند و اسنادی را در اختیار آنها قرار میدهد که حکم مصنویت از اخراج را در حین رسیدگی به درخواست آنها ارائه میدهد.
- تعیین وضعیت پناهندگی (RSD): کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل درخواست پناهجویان و اطلاعات موجود کشور مبدا را ارزیابی می کند تا مشخص کند که آیا آنها معیارهای وضعیت پناهندگی را مطابق قوانین بین المللی دارند یا خیر.
راه حل ها:
- کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل برای کسانی که به عنوان پناهنده شناخته می شوند چند راه حل ارائه می کند:
- تسهیل بازگشت به کشور خود در زمانی که شرایط امن است و آنها مایل به انجام این کار هستند.
- ترتیب انتقال پناهندگان به کشور دیگری که مایل به اعطای اقامت دائم به آنها است.
- ادغام در دومینیکا که به دلیل عدم وجود چارچوب های حمایت قانونی و اجتماعی خاص برای پناهندگان همچنان چالش برانگیز است.
حقوق پناهجویان در دومینیکا
حقوق اصلی پناهندگان در دومینیکا بر اساس کنوانسیون ژنو 1951 و اصول کلی بین المللی بدین شرح می باشد:
- حق عدم بازگشت: این بدان معناست که دومینیکا موظف است پناهجو را به کشوری که در آن با تهدید جدی برای زندگی یا آزادی خود مواجه است، بازنگرداند.
- حق به رسمیت شناختن به عنوان پناهنده: حق بررسی عادلانه ادعای متقاصی و به رسمیت شناخته شدن او به عنوان پناهنده در صورت داشتن معیارهای کنوانسیون 1951 یک حق اساسی است.
- حقوق اساسی بشر: پناهندگان در دومینیکا از همان حقوق اساسی بشری برخوردارند که هر فرد دیگری در قلمرو آن کشور برخوردار می باشد. این حقوق شامل حق زندگی، آزادی از شکنجه و سایر رفتارها یا مجازاتهای ظالمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز، آزادی فکر، وجدان و مذهب و حق و محاکمه عادلانه می باشد
- رفتار مطابق با استانداردهای بین المللی: کنوانسیون ژنو استانداردهایی را برای رفتار با پناهندگان وضع نموده که شامل حقوق زیر می باشد:
- وضعیت حقوقی: به پناهندگان باید وضعیت قانونی در دومینیکا داده شود.
- مدارک هویتی: باید مدارک هویتی به آنها ارائه شود.
- آزادی حرکت: محدودیت در رفت و آمد آنها باید متناسب باشد.
- دسترسی به دادگاه ها: آنها باید به سیستم حقوقی دسترسی داشته باشند.
- آموزش ابتدایی: کودکان پناهنده باید به آموزش ابتدایی دسترسی داشته باشند.
- کار: در حالی که کنوانسیون برخی محدودیتها را مجاز میکند، پناهندگان به رسمیت شناخته شده باید حق کار و کسب درآمد برای حمایت از خود را داشته باشند.
- مسکن: دولت ملزم به تامین مسکن مناسب برای پناهندگان می باشد.
- امداد و مساعدت عمومی: پناهندگانی که فقیر هستند باید با توجه به امداد و کمک های مردمی، رفتاری مشابه با شهروندان داشته باشند.
- تامین اجتماعی: آنها باید به سیستم های تامین اجتماعی دسترسی داشته باشند.
- حق الحاق خانواده: اصل وحدت خانواده مهم است و پناهندگان عموماً حق دارند که خانواده هایشان به آنها بپیوندند.
- حفاظت در برابر اخراج: پناهندگان نباید جز به دلایل امنیت ملی یا نظم عمومی اخراج شوند و هر گونه اخراج باید طبق روال قانونی باشد.
آیا دومینیکا کشور مناسبی برای پناهندگی است؟
اینکه دومینیکا یک کشور خوب برای پناهندگی است موضوع شخصی است و به شدت به نیازها و شرایط خاص یک فرد بستگی دارد. در اینجا تحلیلی از مزایا و معایب احتمالی پناهندگی در دومینیکا ذکر شده است:
| مزایا | معایب |
| تعهد به عدم بازگرداندن | فقدان قوانین و رویه های ملی پناهندگی |
| همکاری با کمیساریای عالی پناهندگان | ایالت جزیره ای کوچک و منابع محدود |
| پتانسیل اسکان دهی | عدم وجود چارچوب واضح برای ادغام |
| تعداد کم پناهجویان | آسیب پذیری مهاجران غیرقانونی |
| ثبات عمومی و نرخ جرم و جنایت نسبتا پایین | چالش های ادغام اجتماعی |
برای کسب اطلاعات بیشتر این مطالب را مطالعه کنید:
راههای مهاجرتی غیر از پناهندگی به دومینیکا
دومینیکا چندین راه برای مهاجرت ارائه می دهد:
- مهاجرت کاری: می توانید از یک کارفرمای محلی جاب آفر بگیرید، درصورتی که کارفرما نشان دهد که هیچ شهروند دومینیکا مناسبی برای این شغل در دسترس نیست.
- مهاجرت تحصیلی: می توانید برای ادامه تحصیل در موسسات و آموزشگاه های معتبر پذیرش بگیرید و با اثبات بودجه کافی برای شهریه و هزینه های زندگی درخواست ویزا کنید.
- شهروندی از طریق سرمایه گذاری (CBI): می توانید از طریق کمک مالی غیرقابل استرداد به صندوق دولتی یا سرمایه گذاری در املاک و مستغلات تایید شده شهروندی و حق زندگی در این کشور را اخذ نمائید.
- ازدواج با یک شهروند: در صورت ازدواج با تبعه دومینیکا و اثبات رابطه زناشویی واقعی و پایدار با همسر خود می توانید برای اقامت و در نهایت تابعیت درخواست دهید.
- تولد در دومینیکا: به فرزندان متولد شده از شهروندان یا مقیم دائم، تابعیت دومینیکا اعطا می کند اما قوانین مربوط به فرزندان متولد شده در خاک دومینیکا که والدین آنها افراد غیر مقیم باشند، پیچیده تر است و به طور مستقیم برای والدین آثار اقامتی ایجاد نمی کند.
برای کسب اطلاعات بیشتر این مطالب را مطالعه کنید:
پاسخ به سوالات پرتکرار پناهندگی در دومینیکا
دریافت اقامت از طریق پناهندگی در دومینیکا به چه صورت است؟
در حال حاضر فرآیند رسمی برای درخواست وجود ندارد. افراد پناهجو معمولاً باید نیازهای خود را به مقامات دومینیکا اعلام کنند.
درخواست پناهندگی توسط چه ارگانی تائید یا رد می شود؟
در غیاب قوانین ملی، کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد (UNHCR) از طریق دفتر چند کشوری خود در واشنگتن دی سی، مسئول ارزیابی درخواست های پناهندگی تحت اختیار خود در دومینیکا است.
آآیا میتوان از طریق پناهندگی اقامت دومینیکا را گرفت؟
اگر کمیساریای عالی پناهندگان سازمان مللUNHCR) ) فردی را به عنوان پناهنده در دومینیکا به رسمیت بشناسد، دولت ممکن است به آنها نوعی اقامت موقت یا اجازه اقامت در کشور بدهد.
آیا پناهندگی در دومینیکا منجر به اقامت دائم می گردد؟
پناهندگان پس از 5 سال اقامت واجد شرایط دریافت اقامت دائم می باشند اما این امر اغلب به صلاحدید وزیر مسئول مهاجرت و بر اساس شایستگی های فرد انجام می پذیرد.
برای کسب اطلاعات بیشتر میتوانید لینک زیر را مطالعه کنید:
دیدگاه خود را ثبت کنید
تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟در گفتگو ها شرکت کنید.